บันทึกบทความไว้อ่านภายหลังเรียบร้อย

รักนี้ต้องรีเทิร์น By ใจดินสอ

เผยแพร่แล้ว เมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2563 - 01:49 น.
AA 7

คำโปรย...

ความรักในช่วงมัธยมปลาย ในช่วงวัยไร้เดียงสาผมไม่รู้ว่าเราจะเลิกกันทำไมในเมื่อทุกอย่างก็ไปได้ดี ถ้าไม่ใช่เพราะความงี่เง่าของผมเอง ในวันนี้ผมได้เจอเธออีกครั้ง...ผมจะทำให้เรากลับมาคบกันอีก


รักนี้ต้องรีเทิร์น  EP.1


>>>  วันตรวจสุขภาพประจำปี ของมหาวิทยาลัย JR

น้ำแข็ง...

" สวัสดีค่ะ พี่ๆเพื่อนๆน้องๆนักศึกษาทุกคนเราชื่อเจ้าถิ่นนะคะแพทย์ศาสตร์ปีสาม  วันนี้ทำหน้าที่เป็นหัวหน้ากลุ่มนักศึกษาแพทย์ที่มาทำการตรวจร่างกายประจำปีให้แก่คณะวิศวะค่ะ   ก่อนอื่นขอแนะนำทีมงานก่อนนะคะ "  เสียงยัยเจ้าถิ่นเพื่อนสาวหน้าสวยขาวหมวยและรวยมากของฉันกล่าวเปิดงานพร้อมแนะนำตัวก่อนที่เสียงปรบมือ โห่ร้อง เสียงโฮแซว จากหนุ่มๆวิศวะจะดังฮือฮาซ้ำไปซ้ำมาเมื่อสาวๆคณะแพทย์ออกมาแนะนำตัวคนแล้วคนเล่า  


" หวัดดีเราชื่อเรดาห์นะคะแพทย์ปี 3 "  เรดาห์เพื่อนสาวสุดสวยหุ่นเอ็กซ์ดีกรีดาวคณะและพ่วงด้วยตำแหน่งนางแบบที่โด่งดังตอนนี้แนะนำตัว เรียกเสียงโห่แซวสนุกสนานดังลั่นหอประชุม
.
.
.
" และคนสุดท้ายของทีมเราค่ะ... "  ถึงคิวฉันแล้วสินะ....

" ชื่อน้ำแข็งค่ะแพทย์ศาสตร์ ปี 3 "  กล่าวจบฉันจึงโปรยรอยยิ้มสวยหวานให้กับทุกชีวิตในหอประชุมตามมารยาทก่อนจะมีเสียงโห่ร้อง แซวดังกึกก้องไปทั่วทั้งหอประชุม
.
.
.
" เฮ้อ! เสร็จสักทีเก็บของกันเถอะพวกเรา "  เสียงยัยเจ้าถิ่นที่ทำหน้าที่หัวหน้าทีมตรวจสุขภาพเอ่ยบอกเพื่อนๆในทีมหลังจากช่วยกันทำหน้าที่ตรวจสุขภาพให้เพื่อนๆต่างคณะเสร็จเรียบร้อยแล้ว

ปกติแล้วที่มหาวิทยาลัยแห่งนี้จะให้นักศึกษาแพทย์ชั้นปีที่สามและปีที่สี่เข้าทำการตรวจสุขภาพประจำปีให้แก่นักศึกษาทุกคนในส่วนของการตรวจเบื้องต้นส่วนการตรวจที่ต้องใช้แพทย์เฉพาะทางหรือขั้นตอนที่นักศึกษาแพทย์อย่างพวกฉันไม่สามารถตรวจกันเองได้ก็จะเป็นหน้าที่ของรุ่นพี่ปีห้าและปีหกซึ่งจะมีอาจารย์หมอมากำกับอีกที  


" น้ำแข็งวันนี้หลังตรวจสุขภาพแล้วเอาผลออกจากแล็ปส่งอาจารย์เสร็จอาจารย์ให้พวกเราพักผ่อนได้ ไม่ต้องเข้าเรียนเราไปกินหมูกะทะกันมั้ยแกฉันชวนยัยเรดาห์แล้ว "  เสียงยัยเจ้าถิ่นเพื่อนสาวสายสวาปามของฉันเอ่ยชวน


" อาทิตย์นี้แกกินไปแล้วนะเจ้าถิ่นและที่สำคัญอาหารประเภทปิ้งย่างรมควันผ่านความร้อนที่ไม่สมบูรณ์จะก่อให้เกิดสารพีเอเอชลอยขึ้นมาพร้อมเขม่าควันเกาะที่บริเวณผิวของอาหาร  โดยเฉพาะเวลาที่แกย่างจนไหม้เกรียมและกินบ่อยๆแกจะมีโอกาสเสี่ยงต่อการเกิดโรคมะเร็งโดยเฉพาะมะเร็งตับ ไหนจะน้ำจิ้มที่ทำไว้ทีละเยอะๆซึ่งไม่รู้ว่าค้างคืนไว้กี่วันก็ทำให้แกเสี่ยงเป็นโรคท้องร่วงได้! "  ฉันเทศนาซะยาวเหยียดให้ยัยเพื่อนรัก  ก็มันจริงนี่เรียนหมอซะเปล่าแต่ไม่รู้จักรักษาสุขภาพเลยเพื่อนฉัน


" ถิ่น! แกอย่าเพิ่งพูดเรื่องกินได้ปะฉันว่าเรายังตรวจไม่ครบนะ มีอีกหลายคนเลยรอพวกเขาก่อนดีมั้ย? "  พอฉันเทศนายัยเจ้าถิ่นไม่ทันไรยัยเรดาห์ที่ทำหน้าที่ลงทะเบียนตรวจสุขภาพก็ตะโกนเรียกยัยเจ้าถิ่นทันทีพร้อมกับชูแผ่นกระดาษสีขาวที่มีรายชื่อของนักศึกษาไปมาให้พวกฉันดู


"  รอก็ได้  "  ยัยเจ้าถิ่นพูดพลางทิ้งตัวนั่งลงเก้าอี้ตามเดิมด้วยท่าทางเซ็งๆ  

.
.
.
เรดาห์...
ตึก ตึก ตึก...แฮ่กๆๆ
" พวก...เรา...มา...ทัน...ใช่มั้ย "  เสียงหอบๆของหนุ่มหล่อผิวขาวหน้าทะเล้น (น่าลากเข้าไปเคล้นในห้อง) วิ่งมาหยุดที่โต๊ะลงทะเบียนตรวจร่างกายตรงหน้าพลางเอ่ยถามฉัน


" ทันค่ะมีคนอื่นอีกมั้ยคะนอกจากคุณ "  ฉันถามพ่อรูปหล่อตรงหน้าพลางมองคนที่วิ่งตามหลังเขามา หล่อมากน่าลากเข้าห้องทั้งกลุ่มเลย ปกติฉันก็เป็นคนใจบางแบบนี้แหละบางทีก็ชอบคนนั้น บางทีก็ชอบคนนี้อย่าสนใจฉันเลย


" เหี้ย!! โคตรเหนื่อยเลยมึงจะพาพวกกูวิ่งเอาโล่รึไงไอ้เทอร์โบ "  เสียงห้วนๆของหนุ่มหล่อหน้าคมโวยวายกับเพื่อนที่มาถึงก่อนโดยมีเพื่อนอีกสองคนวิ่งมาสมทบ

" มึงจะบ่นทำเหี้ยไรวะเหมันต์ถ้ามึงวิ่งมาไม่ทันก็ต้องไปตรวจที่โรงพยาบาลเลยนะโว้ยกูขี้เกียจไป  "  ผู้ชายที่ชื่อเทอร์โบหันไปด่าเพื่อนตัวเอง


" กูเป็นลูกชายเจ้าของโรงพยาบาลนะกูต้องไปโรงบาลทุกวันอยู่แล้วมั้ยไอ้ห่า "  ฉันนั่งมองหนุ่มๆเถียงกันไปมาชื่อเหมันต์สินะพ่อหน้าคมคุ้นๆแฮะเหมือนยัยน้ำแข็งเคยเล่าให้ฟัง


"  ถ้างั้นมึงจะวิ่งตามกูมาทำไมล่ะ  มึงก็ไปตรวจที่โรงบาลสิวะ  "  ผู้ชายที่ชื่อเทอร์โบหันไปเถียงกลับ


" ผมชื่ออัคคีครับวิศวะปีสี่ รหัสXXXXXXXX "  เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นทำให้ฉันต้องหันไปสบตากับเจ้าของใบหน้าหล่อๆ  แววตานิ่งขรึมนั้น


" ส่วนผมชื่อพายุครับวิศวะปีสี่รหัสXXXXXXXX " คนนี้หล่อตี๋เกาหลีสุดๆ


" เดี๋ยวพวกคุณลงทะเบียนเสร็จแล้วเข้าตรวจร่างกายให้ครบทุกจุดได้เลยนะคะ  ตามจุดต่างๆจะมีป้ายบอกค่ะว่าตรวจอะไรบ้างแต่พวกคุณอย่าเพิ่งวัดความดันกับตรวจเลือดนะคะเพราะยังเหนื่อยกันอยู่ "  ฉันชี้แจงให้พวกหนุ่มหล่อเสร็จก่อนที่จะลงทะเบียนให้นักศึกษาคนอื่นที่ยังไม่ได้ตรวจสุขภาพซึ่งตอนนี้กำลังทะยอยเข้ามาอีกสามสี่คน

.

.

.

อัคคี...

" ขอโทษนะครับตรวจเลือดตรงนี้ใช่มั้ยครับ "  ผมเอ่ยถามนักศึกษาแพทย์คนนึงซึ่งตอนนี้เธอกำลังก้มหน้าก้มตาจดอะไรสักอย่างเหลือผมสุดท้ายแล้วสิที่ยังไม่ได้เจาะเลือด


" ใช่...ค่ะ "  ตึก ตัก ตึก ตัก  เสียงหัวใจของผมเต็นรัวเมื่อใบหน้าขาวเนียนตรงหน้าเงยหน้าขึ้นมาตอบคำถามผมและเธอจ้องหน้ากันเนิ่นนานซึ่งไม่รู้ว่านานแค่ไหนจนกระทั่ง


"....."

" ไอ้อัค! ไอ้อัคคี! ไอ้เหี้ยอัคคี!!!!!!!!!! "  เสียงเพื่อนๆของผมแหกปากเรียกผมจนผมสะดุ้งและละสายตาออกจากใบหน้าขาวๆตรงหน้า

" พวกมึงสามคนจะตะโกนทำเหี้ยไรวะ! "  ผมตะคอกพวกมันกลับก่อนจะนั่งลงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามเธอ


" ถ้าพวกกูไม่ตะโกนเรียกมึง  มึงก็คงยืนเป็นอนุสาวรีย์ที่นี่แล้วล่ะ "  ไอ้เทอร์โบยังคงพูดต่อพลางทำหน้ากวนตีนใส่ผม

" ต้องขอโทษว่าที่คุณหมอคนสวยด้วยนะครับพอดีเพื่อนผมมันกลัวเข็มฉีดยามันเลยเอ๋อแดก  ฮ่า ฮ่า ฮ่า "    ไอ้พายุพูดกับคนตรงหน้าผมพลางเขย่าไหล่ผมไปมาด้วยท่าทีกวนๆ


" มึงรีบยื่นแขนให้น้องเขาสิวะอัด  น้ำแข็งก็รีบๆเจาะเลือดชั่วๆของมันออกสักทีพวกพี่จะได้รีบๆไป "  ไอ้เหมันต์พูดกับคนตรงหน้าผมพลางยกเก้าอี้อีกตัวไปนั่งข้างๆเธอ ว่าแต่สองคนนี้รู้จักกันได้ยังไงวะ


" มึงรู้จักเขาได้ไงวะ ไอ้นี่หรือว่า...."  ไอ้พายุจอมจุ้นกับไอ้เทอร์โบจอมเสือกพูดขึ้นพร้อมกันพลางทำสายตาเจ้าเล่ห์มองน้ำแข็งกับไอ้เหมันต์สลับกันไปมา  ผมก็อยากรู้เหมือนกันนะแต่ทำได้แค่นิ่งไว้


" เดี๋ยวกูเล่าให้ฟังหลังจากที่เอาเลือดชั่วไอ้อัคคีออกแล้ว "  ไอ้เหมันต์ไม่พูดเปล่าแต่ยื่นมือมาจับแขนผมวางไว้บนขาตั้งเพื่อให้คนตรงหน้าได้เจาะเลือด


" ไม่ต้องกลัวนะมึงพวกกูอยู่ตรงนี้ "  ไอ้เทอร์โบพูดเสียงกวนๆแล้วส่งสายตากวนๆให้ผมพลางกอดผมเอาไว้ไอ้ห่านี่

" พวกมึงเงียบๆดิเขาต้องใช้สมาธิ "  ไอ้เหมันต์ดุพวกที่เหลือพลางส่ายหัวให้ไอ้สองคนที่กอดผมไว้คนละข้างอยากกระโดดถีบพวกมันจริงๆ


" เจ็บนิดเดียวนะคะ "  เสียงหวานๆเอ่ยกับผมพลางส่งยิ้มบางๆมาให้แล้วก้มหน้ารัดสายยางกับแขนของผม มือนุ่มๆสัมผัสแขนผมเบาๆ คิดถึงจัง


" เจ็บกว่านี้ก็โดนมาแล้วครับแค่นี้ไม่ตายหรอกว่าที่คุณหมอ "  ผมพูดกับเธอด้วยท่าทีกวนๆพร้อมกับส่งยิ้มมุมปากให้เธอไปด้วย  นึกถึงเรื่องราวตอนนั้นแล้วก็จี๊ดเลยแฮะ


จึก!!
เจ็บ!
ฉิบ!
หาย!!!!!!


ฟุ่บ!!

"  ไอ้อัคคี!  "



น้ำแข็ง...
ตอนนี้ฉันอยู่ที่ห้องพยาบาลของคณะวิศวะแปลกใจใช่มั้ยล่ะว่าทำไม  ก็มีคนเป็นลมเพราะฉันไงล่ะเพื่อนๆเลยให้ฉันดูแลเขาจนกว่าจะฟื้นฉันก็เลยไม่ได้เข้าแล็ปแล้วก็ไม่ได้ช่วยเพื่อนๆทำสรุปตรวจสุขภาพประจำปีน่ะสิ เฮ้อ!!


" โตจนป่านนี้แล้วยังกลัวเข็มอีกไหนบอกแค่นี้ไม่ถึงตายไงหึเป็นลมซะงั้นพ่อคนเก่ง "  ฉันนั่งพูดกับคนตัวใหญ่ที่นอนหน้าซีดบนเตียง  แค่แทงเข็มเข้าไปถึงกับฟุบเลยดีนะเข็มไม่หัก


" ฉันได้ยินนะ "  คนหน้าซีดที่ค่อยปรือตามองหน้าฉันพูดขึ้นก่อนจะลุกขึ้นนั่งพิงพนักเตียง  ส่วนฉันตอนนี้ก็กำลังยืนกอดอกมองหน้าคนที่อยู่บนเตียงด้วยสายตานิ่งๆ


" ฟื้นแล้วก็ดีฉันไปล่ะ "  ฉันพูดพลางหันหลังให้คนบนเตียงก่อนจะเดินออกมา  


หมับ!!

" ว๊ายย!! ปล่อยนะ!! "  แล้วฉํนก็ต้องร้องด้วยความตกใจเมื่อมือใหญ่ของคนที่นั่งจ้องหน้าฉันอยู่บนเตียงเอื้อมมากระชากข้อมือฉันจนเซล้มทับเขาก่อนที่วงแขนแข็งแรงจะกอดฉันไว้แน่น บ้าจริงนายนี่มัน หึ้ย!!


>>>  ติดตามผลงานฉบับ  E-BOOK  ได้ที่  MEB  หรือคลิกลิ้งค์นี้ได้เลยนะคะ  

https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMjMzMTk5NSI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjU6Ijk1NjY4Ijt9


>>>  สอบถามข้อมูลเพิ่มเติมหรือช่องทางติดตามผลงานชิ้นอื่นๆได้ที่  เพจ  Writer  ใจดินสอ

>>>  แต่งนิยายแล้วตันคิดตอนต่อไปไม่ออกเรารับงาน Ghost  Writer  ราคากันเอง

>>>  อยากมีหนังสือเป็นของตัวเองแต่เขียนไม่เก่งหรือไม่มีเวลาเรารับเขียนให้ในนามปากกาของคุณค่ะ  ราคากันเอง





ความคิดเห็นต่อบทความ

  • ความเห็นบน MagGang(0)

  • ความเห็นบน Facebook()

default avatar
  • sticker1
  • sticker2
  • sticker3
  • sticker4
  • sticker5
  • sticker6
  • sticker7
  • sticker8
  • sticker9
  • sticker10
  • sticker11
  • sticker12
  • sticker13
  • sticker14
  • sticker15
  • sticker16
  • sticker17
  • sticker18
  • sticker19
  • sticker20
ความเห็นล่าสุด
  •  
คัดลอก URL แล้ว

รักนี้ต้องรีเทิร์น By ใจดินสอ